گنجیشک کوچولو

	گنجیشک کوچولو
	اندیشیدن به پایان هرچیز شیرینی حضورش را تلخ می کند.............. بگذار پایان تو را غافلگیر کند درست مانند آغاز.................

تو باور نکن...اما من عاشقم...

در آسمان تو پرواز می کنم...

عصری غمگین...و غروبی غمگینتر...

در پیش...

من بیزار از خود...و از کرده خویش...

دل نامهربانم را به دوش می کشم...

تا آنسوی مرزهای انزوا پنهانش کنم...

در اوج نیزارهای پشیمانی...

قبرهای سیاه و سرگردان...

که با من از یک طایفه اند...

سلام می گویم...

تو باور نکن اما من عاشقم...

رفتن دلیل بودن نیست...

در غروب آسمان تو شاید...

در شب خویشتن چگونه بی تو گم شوم؟

تو را تا فردا...تا سپیده خواهم برد...

و با عشق تو...و با یاد تو خواهم مرد...

تو باور نکن...

اما من عاشقم...

¤ نوشته شده توسط گنجیشک کوچولو در يكشنبه 22 ارديبهشت 1387 ساعت 07:04 | موضوع: شعر
¤ لينک مطلب | ارسال به دوستان | نظرات (0)

کسی نفهمید غمم چی بوده دلیل یک عمر ماتمم چی بوده

دوباره نمی خوام چشای خیسمو کسی ببینه
یه عمره حال و روزه من همینه کسی به پایه گریه هام نمیشینه

بازم دلم گرفتو گریه کردم بازم به گریه هام میخندن
بازم صدای گریه مو شنیدم همه به گریه هام میخندن
دوباره یه گوشه می شینمو واسه دلم میخونم
هنوز تو حسرت یه همزبونم ولی نمیشه و اینو میدونم
دوباره نمی خوام چشای خیسمو کسی ببینه
یه عمره حال و روز من همینه کسی به پای گریه هام نمیشینه

بازم دوباره دلم گرفته دوباره شعرام بوی غم گرفته
کسی نفهمید غمم چی بوده دلیل یک عمر ماتمم چی بوده

بازم دلم گرفتو گریه کردم بازم به گریه هام میخندم
بازم صدای گریمو شنیدم همه به گریه هام میخندن

دوباره یه گوشه میشینمو واسه دلم میخونم
هنوز تو حسرت یه همزبونم ولی نمیشه و اینو میدونم
دوباره نمی خوام چشای خیسمو کسی ببینه
یه عمره حال و روز من همینه
کسی به پای گریه هام نمی شینه

++ممنون از مریم خانوم++

¤ نوشته شده توسط گنجیشک کوچولو در سه شنبه 10 ارديبهشت 1387 ساعت 02:09 | موضوع: شعر
¤ لينک مطلب | ارسال به دوستان | نظرات (2)

وصال او ز عمر جاودان به

وصال او ز عمر جاودان به	خداوندا مرا آن ده که آن به
به شمشیرم زد و با کس نگفتم	که راز دوست از دشمن نهان به
به داغ بندگی مردن بر این در	به جان او که از ملک جهان به
خدا را از طبیب من بپرسید	که آخر کی شود این ناتوان به
گلی کان پایمال سرو ما گشت	بود خاکش ز خون ارغوان به
به خلدم دعوت ای زاهد مفرمای	که این سیب زنخ زان بوستان به
دلا دایم گدای کوی او باش	به حکم آن که دولت جاودان به
جوانا سر متاب از پند پیران	که رای پیر از بخت جوان به
شبی می‌گفت چشم کس ندیده‌ست	ز مروارید گوشم در جهان به
اگر چه زنده رود آب حیات است	ولی شیراز ما از اصفهان به
سخن اندر دهان دوست گوهر	ولیکن گفته حافظ از آن به

¤ نوشته شده توسط گنجیشک کوچولو در شنبه 10 آذر 1386 ساعت 04:20 | موضوع: شعر
¤ لينک مطلب | ارسال به دوستان | نظرات (0)

ما ز یاران چشم یاری داشتیم خود غلط بود آن چه ما پنداشتیم

ما ز یاران چشم یاری داشتیم	خود غلط بود آن چه ما پنداشتیم
تا درخت دوستی برگی دهد	حالیا رفتیم و تخمی کاشتیم
گفت و گو آیین درویشی نبود	ور نه با تو ماجراها داشتیم
شیوه چشمت فریب جنگ داشت	ما غلط کردیم و صلح انگاشتیم
گلبن حسنت نه خود شد دلفروز	ما دم همت بر او بگماشتیم
نکته‌ها رفت و شکایت کس نکرد	جانب حرمت فرونگذاشتیم
گفت خود دادی به ما دل حافظا	ما محصل بر کسی نگماشتیم

ما بدین در نه پی حشمت و جاه آمده‌ایم	از بد حادثه این جا به پناه آمده‌ایم
ره رو منزل عشقیم و ز سرحد عدم	تا به اقلیم وجود این همه راه آمده‌ایم
سبزه خط تو دیدیم و ز بستان بهشت	به طلبکاری این مهرگیاه آمده‌ایم
با چنین گنج که شد خازن او روح امین	به گدایی به در خانه شاه آمده‌ایم
لنگر حکم تو ای کشتی توفیق کجاست	که در این بحر کرم غرق گناه آمده‌ایم
آبرو می‌رود ای ابر خطاپوش ببار	که به دیوان عمل نامه سیاه آمده‌ایم
حافظ این خرقه پشمینه بینداز که ما	از پی قافله با آتش آه آمده‌ایم